wstęp

Janeza Strehovca: Prezentując słoweńską sztukę sieciową, należy zauważyć, że Internet jest z natury medium wyraźnie komunikacyjnym; jego główne cechy są zatem najbardziej pomijane wtedy, gdy zamieszcza się w nim jedynie dokumenty w sposób podobny do tego, który definiuje ich artykulację w przestrzeniach realnych. Myślę tu o niedostatku, który sam nazywam wirtualną mimesis, co oznacza, że w cyberprzestrzeni jedynie powtarza się, kopiuje i tym samym powiela treści, które istnieją już w świecie realnym.

Przykład takiego nieinwencyjnego podejścia stanowią liczne strony internetowe nawet tak ważnych instytucji jak gazety krajowe, które często w sposób skrajnie nudny oferują na stronie internetowej to, co zostało już wydrukowane na papierze. W przeciwieństwie do prominentnych instytucji (również strony internetowe organizacji rządowych, partii, uniwersytetów, wielkich przedsiębiorstw itd. są zazwyczaj jedną wielką nudą), znacznie bardziej innowacyjne i komunikatywne są strony internetowe marginalnych jednostek.

Medium to doskonale rozumieją również twórcy stron o treściach erotycznych, gdzie nie zamieszcza się wyłącznie materiałów obrazkowych i drukowanych, lecz użytkownicy mogą korzystać z licznych kanałów feedbacku (obsługują kamerę na żywo, zaglądają przez „showcam” i „voyeurcam”, wysyłają wiadomości tekstowe i komentarze, rozmawiają z dziewczynami i innymi użytkownikami strony w pokojach rozmów, tzw. chat rooms). Już powszechnie dostępny i przyjazny dla użytkownika software umożliwia zatem odwiedzanie i partycypację w tak interesujących stronach o tego rodzaju treściach jak A Taste of Honez ( http://www.honez.com/index1.htm ).

Dlaczego ten dygres o ogólnej naturze medium sieciowego, czyli o tym, co w języku angielskim nazywa się webness i co opiera się przede wszystkim na wysokim stopniu interaktywności i jakościowym feedbacku? Ponieważ to właśnie artyści sieciowi najlepiej rozumieją naturę medium, wykorzystują jego liczne autentyczne możliwości i rozwijają w nim alternatywne formy komunikacji. Fakt, że sieciowe projekty artystyczne są zintegrowane z samym medium (w przeciwieństwie do tradycyjnych dzieł sztuki, które chronią się przed profanacją codzienności w muzeach, galeriach, salach koncertowych, teatrach…), nie okazuje się błędem, lecz zaletą, gdyż tego typu projekty nie są zlokalizowane geograficznie, dzięki czemu mogą mieć licznych czytelników-widzów-użytkowników.

Ponadto rdzeniem ich poetyki jest to, że są one połączone na żywo z pokrewnymi dziełami w internecie, że same są częścią życia on-line. Każda strona internetowa zazwyczaj oferuje linki do innych stron, kierując ku globalnej łączności, która umożliwia zarówno nadmiar na poziomie komunikacyjnym, jak i swoistą solidarność tych, którzy są aktywni w ruchu on-line.

Izolacja stron internetowych z ruchu cyberprzestrzennego, na przykład ich kopiowanie na CD-rom, który byłby dostępny jedynie dla ograniczonej liczby widzów jakiejś galerii, czyli nie byłby połączony z siecią na żywo, w rzeczywistości oznaczałaby blokadę i deformację tego typu dzieł. We wstępie wspomnieliśmy o komunikacyjnej naturze internetu, która umożliwia liczne kanały dialogowe i polilogowe geograficznie rozproszonych jednostek, które łączą jedynie wspólne zainteresowania, i taka, mianowicie wyraźnie komunikacyjna, jest również natura sieciowych projektów artystycznych.

Related: KitchenAid Artisan 5KSM185PS Küchenmaschine — Der Design-Klassiker unter den Küchenmaschinen – stark bei schwerem Teig, teuer beim Zubehör..

Po wartości kultowej i wystawienniczej dzieł sztuki (w sensie ich znanego rozróżnienia i definiowania w teorii Waltera Benjamina), jesteśmy dziś w sztuce świadkami coraz większego nacisku na zasięg komunikacyjny (i związane z nim wartości, jakość) dzieł artystycznych.

Przy tym ważne jest, aby artysta sieciowy szukał jak najbardziej alternatywnych form komunikacji (zarówno w sensie treściowej, politycznej wywrotowości i niekonformizmu, jak i w sensie ich emocjonalnej, intymnej natury), aby był hakerem, a nawet crackerem, jeśli chodzi o korzystanie z alternatywnych dróg komunikacji, aby był zintegrowany z medium i jednocześnie poza nim (wirtualna podróż). Równie ważne jest to, aby zainteresował użytkownika estetyką sieciową swojej strony, która obejmuje wysoki stopień interaktywności (z innowacyjnie zaprojektowanymi interfejsami), efekty immersyjne i inne efekty specjalne oraz wysoką jakość komunikacji (pętle zwrotne), gdyż dzieło sieciowe jest procesem intersubiektywnym; konkretyzacje użytkownika stają się udokumentowaną częścią życia dzieła sieciowego jako procesu.

Wspomnieliśmy o procesualnej naturze dzieła sieciowego, ponieważ wcale nie jest konieczne, aby dzieło sieciowe utożsamiać z samą stroną internetową; w rzeczywistości jest to wręcz ograniczenie i zawężenie, jeśli próbuje się tutaj również wprowadzić projekt w sensie „kunst-web-werka”. Właśnie charakter stabilnego dzieła (w sensie niemieckiego Kunstwerk) przeciwstawia się niestabilnej, procesualnej i komunikacyjnie otwartej naturze projektu sieciowego. Ciekawym przykładem innowacyjnego podejścia do sztuki sieciowej jest zatem projekt autora literatury elektronicznej Johna Cayleya Myour Darkness, który jest ukształtowany jako zorientowana obiektowo artystyczna wirtualna społeczność (tzw.

Our pick: Thermomix TM6 — Kochen, Wiegen, Dampfgaren in einem Gerät – mit Guided Cooking und Cookidoo-Rezeptbibliothek..

MOO), w której około 30 jego przyjaciół ma swój intymny kącik i może w różnych formach komunikować się w ramach tego projektu. Przywołuję ten przykład, ponieważ każde urządzenie internetowe (od MUD po Chat Room) jest warte włączenia w obieg artystyczny i aby sztuki w sieci nie utożsamiać jedynie ze stroną internetową, na której zamieszczone są treści artystyczne. Tutaj należy zatem również zwrócić uwagę na już ugruntowane rozróżnienie między sztuką sieciową (net art) a sztuką w sieci.

Projekty tej drugiej często w sposób ignorancki wykorzystują cyberprzestrzeń jedynie jako medium reprodukcyjne i dystrybucyjne dla swoich dzieł (przy wystawie w realnej galerii następuje jej powtórzenie w formie wirtualnej galerii). Sztuka sieciowa może pełnić rolę komunikacji skierowanej ku, ujęte warunkowo, autentycznej rzeczywistości i jest zatem alternatywą dla innych (militarnie, policyjnie) manipulowanych źródeł informacji (na przykład rola CNN podczas wojny w Zatoce i podczas ataków NATO na FRJ).

Od fikcji i oczarowania, którymi obsesyjnie zajmuje się zarówno sztuka tradycyjna, jak i nowoczesna (przynajmniej jej zauważalna część), zwraca się ku odczarowaniu i demistyfikacji (co było charakterystyczne dla szeregu projektów internetowych podczas ataków NATO na FRJ, które można interpretować jako pierwszą wojnę internetową – w przeciwieństwie do wojny w Zatoce jako wojny przed terminalem wideo). Dla sztuki sieciowej istotne jest napięcie między artystycznym a nieartystycznym, gdyż działa ona zarówno w kontekście artystycznym, jak i poza nim, wykorzystuje wszystkie dostępne narzędzia i procedury nowego medium, a jednocześnie potrafi znaleźć przestrzenie pośrednie dla akcji subwersywnych.

W każdym razie zapiszmy, że estetyka medium sieciowego jest dziś wciąż całkowicie otwarta, jej karty wciąż są tasowane, co oznacza, że nie zostały jeszcze rozdane, choć już dziś jest jasne, że błędem jest, gdy artyści sieciowi próbują w nowym medium jedynie powtarzać procedury historycznej awangardy i neoawangardy (na przykład Kleina, Beuysa i Kandinskiego), nie biorąc pod uwagę natury medium, a tym samym procedur hakerskich, a nawet crackerskich. Jeszcze dwa słowa o naturze obrazu i słowa na stronie internetowej.

Pierwszy jest obraz-ciało, swoista cybernetyczna ikona, która może mieć również wymiar kinetyczny. Słowo również może zyskać w ramach projektu sieciowego wymiar wizualny i kinetyczny, zostaje wprawione w ruch i w nim może występować nawet jako niemożliwy do odczytania obiekt, jako słowo-film-zagadka.

Przede wszystkim programowanie w Javascript umożliwiło powstanie szeregu wysokiej jakości projektów literackich, które wykraczają poza tradycyjną formę literatury elektronicznej pisanej jako hipertekst. Niniejszy tekst jest zapisany jedynie jako krótki pogląd autora na niektóre kwestie sztuki sieciowej dzisiaj, i autor cieszy się, że są w niej wysoce kreatywni i odnoszący sukcesy również w ramach międzynarodowych autorzy słoweńscy (na przykład Teo Spiller, a jeśli chodzi o projekty literackie w sieci – Jaka Železnikara).

P.S. A few readers have asked which küchengeräte we actually reach for — it's Bosch & Siemens Einbaugeräte bei MediaMarkt; take a look here if you want the current details.